Tuesday, November 19, 2019

Ճամփորդությամբ ուսուցում






























 Հայաստանում ռեկրեացիոն ռեսուրսների զարգացման նախադրյալներն ու հեռանկարները:
Ըստ իս, Հայաստանը ավելի շատ հարուստ է բնածին ռեկրեացիոն ռեսուրսներով:  ՀՀում ամեն մարզ ունի իր յուրահատուկ ու հայտնի ջրվեժները, լճերը, անտառները: Այս ռեսուրսները շատ կարևոր են ու նպաստում են տուրիզմի զարգացման հարցում, երկիրը շատերի համար դառնում է ճանաչելի:  ՀՀ-ում բնակչության մեծ մասը չի գնահատում այն ռեսուրսները, որոնք ունենք, միայն բողոքում են, իսկ ինչ ունենք՝ չեն պահում, չեն զարգացնում:
Կրթահամալիրում իրականացվող ճամփորդությամբ ուսուցման շնորհիվ մենք բացահայտում ենք Հայաստանը: Ճանապարհ ենք ընկնում, գնում ենք, փնտրում, գտնում, ուսումնասիրում ենք անհայտ վայրերը, դարձնում հայտնի մեր լուսանկարնրում, գրում, պատմում, նյութեր ու ֆիլմեր ստեղծում դրանց մասին: Ինքներս մեր երկրում դառնում ենք տուրիստ ու սկսում ենք ամեն մի վայրի մասին տեղեկություն հավաքել, ճանաչել: Մենք ապրում ենք 21-րդ դարում, որտեղ մեդիան ամենակարևոր դերն ունի մարդու կյանքում: Զբոսաշրջիկները համացանցով են ընտրում իրենց հաջորդ կանգառները: Մենք էլ մեր ճամփորդության նյութերով փորձում ենք օգնել նրանց, ինչու ոչ նաև հենց  հայաստանցիներին, քանի որ մեզնից  շատերն էլ չեն ճանաչում մեր գյուղերն ու աննկարագրելի սիրուն քաղաքները, վանքերն ու բերդերը, ջրվեժներն ու  գագաթները:
Հայաստանի անկյուններից  շատերը բացահայտել եմ կրթահամալիրի ճամփորդությունների ընթացքում: Տավուշը շատ եմ սիրել: Եղել եմ Նորաշենում, Մովսեսում, Իջևանում, Դիլիջանում. մշակույթ, կոլորիտ, գյուղական կյանք, քաղաքին բնորոշ աղմուկի պակաս: Ջերմուկն էլ է հայտնի զբոսաշրջիկներին իր հանքային աղբյուրներով ու ջրվեժով: Ես Ջերմուկը ասոցացնում եմ սպիտակ գույնի հետ, սարերի մեջ, սիրու՜ն: Չնայած վերջերս նաև Ամուլսարի ոսկու հանքի հետ եմ ասոցացնում ու տխրում: Լոռվա մարզն ինձ համար թերևս ամենասիրելին ու հոգեհարազատն է. իմ սիրելի Ստեփանավանը, դենտրոպարկը, Լոռի բերդը: Այս մարզում ինձ ապշեցրել է Ախթալայի վանքն իր բերդով ու դեպի Դեբեդի կիրճ բացվող հիասքանչ տեսարանով: Իմ սիրելի վայրերի մասին խոսելիս չեմ կարող կանգ չառնել Գյումրիում: Կրթահամալիրում իրականացվող «Ուսումնական Գյումրի» նախագիծը, որը սկիզբ է առել տարիներ առաջ, մեզ տարավ մի քաղաք, որը հայտնի է իր հին փողոցներով, որտեղ նկարահանվել են մեր մանկության սիրելի ֆիլմերը, եկեղեցիներով ու թանգարաններով : Այդ օրերին Գյումրի գնացողները քիչ էին, այդ հիմա է, որ զբոսաշրջիկներից տեղ ու դադար չկա: Առաջին իսկ հանդիպումից քաղաքը դարձավ  իմ սիրելի վայրը: Այստեղ կարելի է լուսանկարել ու լուսանկարել, տարվա տարբեր եղանակներին նկարները տարբեր են ու սիրելի:
Կառավարության ծրագրում, երբ ուսումնասիրում էինք զբոսաշրջության ոլորտը, մի միտք ծագեց. ինչու՞ տուրիզմը չեն զուգորդում կրթության հետ, ինչպես կրթահամալիրում է արվում:  Ճամփորդությունների ընթացքում այնքան նոր բան ենք սովորում, որ հեռուստացույցը ցույց չի տա: Կարծում եմ դա առաջին սխալն է, որ պետք է շտկվի:

Ներկայացնում եմ ձեզ մի քանի լուսանկար, որոնք արել եմ մեր ճամփորդությունների ժամանակ:

















Ախթալայի վանական համալիր, Լոռու մարզ
















Ջերմուկի ճոպանուղին ու ջրվեժը, Վայոց ձորի մարզ

















Հնեվանք, Լոռվա մարզ


















Գյումրի, Շիրակի մարզ

Գոշավանք, Տավուշի մարզ














Սևանա լիճ, Գեղարքունիքի մարզ

Saturday, November 16, 2019

Չկարևորելով կարևորը


Մենք բաց ենք բոլորի առաջ: Մենք տարբեր դպրոցների հետ ենք համագործակցում,հյուրընկալում ենք, այցելում: Այդ շփումների ժամանակ մենք ազատ ու թափանցիկ ենք, անկաշկանդ ու ներառող ենք:Մարդու միտքը ունակ է թռնելու մինչև անվերջություն, բայց ամեն մի պատը ու ցանկապատը կտրում է այդ թևերը: Հասարակությունը դժվար է ընդունում, որ աշխարհը սկսել է արագ փոխվել և, որ  սեռերի մեջ տարբերություն դնելը, մարդկանց փնովելը, ուրիշի կյանքով ապրելը, հին մտածելակերպն ու ապրելաոճը էլ հասանելի չեն, լուրջ ու խելացի գործերի մեջ էլ անգամ այդ ամենը ծիծաղելի են:
Կրթահամալիրում չկա որևէ ցանկապատ կամ փակ դուռ, այդ ամեն ինչն ազդում է իմ մտածողության ու միտքս ազատ ու յուրահատուկ ձևով շարադրելու վրա: Երբ դեռ չէի սովորում կրթահամալիրում շատ փակ մտածողություն ունեի, ինձ համար կար մի ճիշտ՝ ուսուցչինը և վերջակետ: Հիմա հասկանում եմ, որ չեմ սիրել նախկին Եվային: Կրթահամալիրի բաց միջավայրի շնորհիվ է, որ այսօրվա Եվան համարձակ է, ինքնուրույն:

Ծնողները բողոքում են, որ մանկապարտեզից երեխան դուրս է գալիս ու մի օր կարող է կորել: Իմ գլխում չի տեղավորվում, որ նախ ծնողը կարող է իր երեխային տանել այնպիսի մանկապարտեզ, որտեղ տնօրենն ու դաստիարակը այնքան անուշադիր են, որ կարող է նման բան պատահել: Ծնողներից մեկն իմ այս հարցին պատասխանեց, որ այդ խնդրին էլ կանդրադառնան: Եթե ես լինեի նրանց փոխարեն առաջինը այդ խնդիրը կլուծեի, ոչ թե կընտրեի ամենավատ ու երեխայի վրա ազդող ճանապարհը: Էլ չեմ ասում շրջակայքի մասին` քար ու քռ, վառված, կիսաքանդված, բա ինչի՞ դրա բարեկարգման համար չեն պայքարում: Ծնողներից մեկին դասընկերուհիս հարցրեց, արդյո՞ք իրենց դուր է գալիս մանկապարտեզի քանդված վիճակը, նա պատասխանեց, որ իր պետությունը այդքան է կարողանում ֆինանսավորել, ասեցի իսկ  ցանկապատը տեղադրելու համար ո՞վ է ֆինանսավորում՝ չպատասխանեց։
Շաբաթական երկու անգամ ես դասեր եմ ունենում մեդիակենտրոնում, իսկ մեդիակենտրոն հասնելու համար ես պետք է քայլեմ մեքենայի համար հատկացված ճանապարհով: ԻՆչու՞ պետք է իմ կյանքը վտանգվի ձեր երեխայինը ոչ, եթե կարող է ոչ մեկինը չվտանգվել: Ճանապարհը, որը նրանք փորում են, որպեսզի ցանկապատ դնեն փակում է իմ մեդիակենտրոն հասնելու անվտանգ ճանապարհը: Բայց հիշենք, որ տարածքում կան նաև բնակելի շենքեր ու  բնակիչներն էլ են քայլում մեքենայի ճանապարհով օրինակ եկեղեցի հասնելու համար: Զարմանում եմ, որ կանաչ, սիրուն ճանապարհով անցնելու փոխարեն, ընտրում եք ցանկապատը, արևին ու մարդկանց ճաղերի հետևից նայելը:Դա ուժեղ ու ազատ մարդուն բնորոշ ապրելակերպ չէ...

Saturday, November 9, 2019

Բաժանումները, որոնք երբեք չբազմապատկվեցին:

Գույնզգույն էր մանկությունս, որը, ի դեպ, չի ավարտվել ու չի էլ ավարտվի: Պատված էր ամենավառ ու ամենամուգ գույներով:  Չեմ ուզում դեպքերը մանրամասն ներկայացնել, ուղղակի կասեմ, որ բաժանումներ են եղել հողից, հարազատներից: Ամենավատը իմ չգիտակից տարիքում գտնվելն էր, չէի հասկանում ինչու՞ եմ հեռանում ծննդավայրից, չէի էլ գիտակցում, որ իմ աշխարհի ամենահարազատ մարդկանց ամենաքիչ ժամանակով եմ տեսնելու ու գրկելու: Վառ հիշողություններ ունեմ, որոնք էլի այնտեղ էին ու այնտեղ էլ կմնան: Ճոճանակը, քաղաքի այգին, պապիկի բակը, բերքատու ծառերը՝ որոնց տակ ունենում էինք ամենահոգեհարազատ  ամառային առավոտներն ու երեկոները, էդ պահերին  չէի էլ մտածում, որ էլ չի ավարտվելու օրը ու չեն լինելու առավոտներ, որոնք բացվելու են ծառերի տակ, տատիկ-պապիկիդ հետ:  Հեռավորությունը փոխում է զգացածդ, ավելի է ուժեղացնում ու մեծացնում ամեն հատիկ սերդ իրենց հանդեպ:  Բայց ես ժպտում եմ: Ժպտում եմ, որովհետև հնարավորություն ունեմ տարվա մեջ մի քանի անգամ այնտեղ գտնվելու ու ծառերի տակ նստելու, գրկելու էն մարդկանց որոնցից բաժանվել եմ ինչ-որ աշխտանքի ու լավ ապրելու համար: Ես լա՞վ եմ ապրում: Առանց իրե՞նց: Ես չեմ կարող լավ ապրել իրենցից այսքան հեռու:  Ժպտում ենք: Իրար տեսնելիս պինդ գրկում ու ժպտում, բայց մեր ներսում արցունքները արդեն ծով են դառնում:

Կարոտն ու հեռավորությունը ամենազզվելի համադրությունն են:

      Մանկությունը հետքեր է թողնում իրենից հետո, սպիների նման մնում են դրանք, ուղղակի ոչ թե մարմնիդ վրա, այլ մտքիդ, գիտակցությանդ, ապրելաոճիդ մեջ: Դու առանց հասկանալու, բայց ամեն ինչ անում ու ապրում ես այնպես, ինչպես մանկությունդ է անցել: Ես իրոք գույնզգույն եմ, մանկությանս նման:

Monday, September 30, 2019

Կին ինքնահաւան եւ կամապաշտ՝ գետատար:


Կին ինքնահաւան եւ կամապաշտ՝ գետատար:

Մի մարդ էլ ուներ  կին՝ շատ ինքնահավան և կամապաշտ, և երբ ընկավ գետն ու խեղդվեց, տղամարդը փնտրում էր նրան հոսանքին հակառակ գնալով: Մարդիկ նրան հարցրին.
-Ինչո՞ւ ես ջրին հակառակ փնտրում:
Նա պատասխանեց.
-Իմ կինը  միշտ հակառակ էր և՛ խոսքով, և՛ բնույթով: Եվ հիմա ինչպես անում էր կենդանության ժամանակ,նույնպես,կարծում եմ,մահվանից հետո կանի: Ես  հավատում եմ դրան, այդ պատճառով էլ  գնում եմ ջրին հակառակ:



Մելիքը իմ պատկերացմամբ

Մելիքը իմ կարծիքով գեր և տգեղ տղամարդ էր, միջահասակ էր,  ուներ սև մորուք, մազերը սև էին և կարճ, իսկ հագուստը միշտ մուգ գույների մեջ էր: 

Շահաբասը, մի սրվակ գինին և միջնորդը

Ավանդություններից մի բան են պատմում, որ Շահաբասի անցնելու  ժամանակ, մի հարբած հայ մարդ ձիու սանձից բռնում է և ասում.
֊Քանիսով ես վաճառում այս ձին, որը ես ուզում եմ գնել։
Շահաբասը հրամայում է, որ այդ մարդուն տանեն տուն և վաղը բերեն իր մոտ։ Ծառաները տանում են նրան տուն, սպասում են  սթափվի հարբածությունից  և հետո  տեղեկացնում են, թե ինչ է եղել, նա ահից շփոթված մնում է։ Նրա կինը նրան խորհուրդ է տալիս իր հետ մի սրվակ գինի տանել Շահաբասի մոտ և սովորեցնում է  ինչ ասի այնտեղ։ Ծառաները տանում են նրան արքայի մոտ և Շահաբասը նրան հարցնում է.
֊ Ինչքանո՞վ ես ուզում գնել ձիս։
Նա հանում է գինու սրվակը, դնում թագավորի առաջ և ասում.
֊Տեր իմ, սա է քո ձիու գնորդը և ձերդ վեհափառությունը` այն
վաճառողը, իսկ ես միայն միջնորդն եմ այդ առևտրի։ Վերջնական պայմանավորվածության եկեք գնի շուրջ և եթե միջնորդիս էլ ինչ որ մի բան շնորհեք, այն ձեր շնորհքն է։ Շահաբասին պատասխանը  հաճելի թվաց,  ներում է նրան և արձակում։

Քրիստոսը մեր մեջ հայտնվեց

Քրիստոսը մեր մեջ հայտնվեց ու Աստծո էությունը այստեղ բազմեցավ։
Խաղաղության ձայն հնչեց, սուրբ ողջունին հրաման տրվեց։
Եկեղեցին մի անձ դարձավ, համբույրս այդտեղ որպես լրացում տրվեց։
Թշնամությունը հեռացավ, ընդհանուր սեր սփռվեց։ 
Հիմա պաշտոնյաները ձայն բարձրացրեցին,միաբերան օրհնեցին միասնական Աստվածությաննը, որտեղ սրբաբան սերովբեներն են։ 

Գայլը և կռունկը:

Լեզու նախնյաց-ից Էջ  21 (38)-ի առակի ընթերցում (բարձրաձայն)։ Բառարանի ուսումնասիրում։
Գայլը և կռունկը:
Գայլի կոկորդին ոսկոր էր մխրճվել և նա վարձ խոստացավ կռունկին, եթե հանի ոսկորը փորրից: Կռունկին հաջողվեց երկար ձգված վզից դուրս խլել այն և ինչպես որ պայմանավորվել էին պահանջեց վարձև: Նախ գայլը ծիծաղեց, ապա իր ատամները կրճտացնելով ասաց.
--Բավական համարիր քո վարձը գայլի կոկորդից և գլխի ատամների տակից ողջ փրկվելը, առանց լուրջ վնասի։

Saturday, September 14, 2019

Շահաբասը, մի սրվակ գինին և միջնորդը

Ավանդություններից մի բան են պատմում, որ Շահաբասի անցնելու  ժամանակ, մի հարբած հայ մարդ ձիու սանձից բռնում է և ասում.
֊Քանիսով ես վաճառում այս ձին, որը ես ուզում եմ գնել։
Շահաբասը հրամայում է, որ այդ մարդուն տանեն տուն և վաղը բերեն իր մոտ։ Ծառաները տանում են նրան տուն, սպասում են  սթափվի հարբածությունից  և հետո  տեղեկացնում են, թե ինչ է եղել, նա ահից շփոթված մնում է։ Նրա կինը նրան խորհուրդ է տալիս իր հետ մի սրվակ գինի տանել Շահաբասի մոտ և սովորեցնում է  ինչ ասի այնտեղ։ Ծառաները տանում են նրան արքայի մոտ և Շահաբասը նրան հարցնում է.
֊ Ինչքանո՞վ ես ուզում գնել ձիս։
Նա հանում է գինու սրվակը, դնում թագավորի առաջ և ասում.
֊Տեր իմ, սա է քո ձիու գնորդը և ձերդ վեհափառությունը` այն
վաճառողը, իսկ ես միայն միջնորդն եմ այդ առևտրի։ Վերջնական պայմանավորվածության եկեք գնի շուրջ և եթե միջնորդիս էլ ինչ որ մի բան շնորհեք, այն ձեր շնորհքն է։ Շահաբասին պատասխանը  հաճելի թվաց,  ներում է նրան և արձակում։

Wednesday, September 11, 2019

Գնահատումը օգնում, թե՞ խանգարում է ուսուցմանը։

Ծնողներ, դուք ուսուցչի գնահատածից հասկանո՞ւմ եք ձեր երեխայի գիտելիքի չափը: Հարցին ես չեմ կարող պատասխանել, որովհետև ծնող չեմ, բայց դեռ աշակերտ եմ ու գիտեմ մի բան, որ կան շատ-շատ երեխաներ, որ սովորում են միայն տրված դասը և ստանում բարձր գնահատական, ու կան երեխաներ, որ չեն սովորում տրված դասը, բայց սովորում են իրենց ավելի պետքական բաներ, ստանում գիտելիքի մեծ պաշար, բայց դրա հետ մեկտեղ գնահատականը լինում է ցածր, որովհետև երեխան չէր սովորել դպրոցի հանձնարարած դասը: Երբ դասավանդողը տնային է տալիս, երեխաները տանը անում են միայն դա ու փակում ամեն ինչ՝ ասելով, որ վերջացրել են դասերը: Նրանք անում են միայն այն, ինչ տվել են դպրոցում: Իսկ իր նախընտրած զբաղմո՞ւնքը, ինչո՞ւ նա չի կարող զբաղվել դրանով և էլի՛ ստանալ բարձր գնահատական՝ իր կատարած աշխատանքի դիմաց։ Դա նրան ավելի կմոտիվացնի իր նախընտած ճյուղով առաջ գնալու: Ճի՞շտ է այդպես, եթե երեխան ինքնակրթվում է ու սովորում է մեկ ուրիշ բան, խորանում այդ գործում ու հետո դառնում այդ ճյուղի ամենալավ մասնագետներից, նրան գնահատականի միջոցով ստիպեն՝ սովորի այն, ինչը իրեն կյանքում պետք չի գալու: Մեր դպրոցում շատ են ինքնակրթվողները, իրենց սեփական նախագծերով կրթություն ստացողները, և ես վստահ եմ, որ նրանք ավելի տարբեր թեմաներ են ընթերցում, ծանոթանում ու դրանց վերաբերյալ ստանում գիտելիք, քան այն երեխան, ում ասել էին, որ եթե չսովորի պատմության այս կամ այն դասը, 2 կստանա: Գնահատականը երեխային սովորեցնում է ապրել շահի համար, սա արա՝ կստանաս սա:

Thursday, September 5, 2019

Իրավունք

Մարդու բնական իրավունքներ
Խոսքի, կյանքը ապրելու, ընտանիք, ընկերներ ունենալու իրավունք, մտածելու իրավունք։
Մարդու քաղաքական իրավունքները
ընտրության իրավունք (սկսած 18 տարեկանից),
Մարդու մշակութային իրավունքները




Monday, September 2, 2019

Իմ կրթական հավակնությունները

Բոլորս էլ գիտենք, թե ինչքանով է մեր կրթահամալիրը տարբերվում մյուս բոլոր պետական դպրոցներից, գիտենք, բայց կարծում եմ, պետական դպրոցից կրթահամալիր եկած սովորողները ավելի լավ կզգան այդ տարբերությունները, քան առաջին դասարանից կրթահամալիրում սովորածները: Ես էլ եմ սովորել պետական-սովորական-սովետական-անհետաքրքիր դպրոցում, երեք տարի եմ սովորել, բայց դա էլ հերիք է հասկանալու համար կրթահամալիրի ու մնացած դպրոցների տարբերությունները:

Amazon on fire


There are hundreds of fires burning in the Amazon rainforest, but fighting wildfires in the Amazon is challenging. The rainforest covers over 2.5 million square miles – it is so big that people detect the fires using satellites. The size and bad accessibility in the forest means that many fires go unchecked.
The Brazilian government’s environmental institute is mostly responsible for dealing with wildfires in the Amazon, but the country’s president, Jair Bolsonaro, said that he does not have the resources to fight the current wildfire outbreak. He is thinking about sending military troops.
It is normal to see some fires in the Amazon, but right now there are 83% more fires than this time in 2018, according to Brazil’s space agency. The president of the International Association of Wildland Fire said that this year’s fires “are a catastrophe of global proportions.”

Ամազոնյան անտառներում մեծ հրդեհներ են և այդ հրդեհները հանգցնելը բոլորի համար դարձել է մարտահրավեր։ Անտառի տարածքը հասնում է մոտավոր 2.5 միլլիոն մղոնի։  Այնքան մեծ են վառվող տարածքները, որ մարդիկ հրդեհները հայտնաբերելու համար օգտագործում են արբանյակներ: Անտառների չափսերը և անհասանելիությունը թույլ չեն տալիս, որ բոլոր հրդեհները  արձանագրվեն: 
Բրազիլիայի պետական բնապահպանական ինստիտուտը հիմնականում պատասխանատու է անտառային հրդեհների դեմ պայքարելու համար, սակայն երկրի նախագահ Ջայր Բոլսոնարոն հայտարարել է, որ ինքը ռեսուրսներ չունի անտառային հրդեհների ներկայիս բռնկման դեմ պայքարելու համար: Նա մտածում է ռազմական զորքեր ուղարկելու մասին։ 
Ամազոնում հրդեհներ տեսնելը նորմալ է, բայց այս պահին, Բրազիլական տիեզերական գործակալության տվյալներով այս տարի հրդեհները 83% ով ավելիի են  քան 2018 թվականի այս օրերին:  Անտառային հրդեհների միջազգային ասոցիացիայի նախագահը ասել է, որ այս տարվա հրդեհները համաշխարհային մասշտաբի աղետ են:

Monday, May 13, 2019

10 years challange

Հանրապետության հրապարակ(նախկին անվանում՝ Լենինի հրապարակ)
Ստեղծվել է ըստ Երևանի գլխավոր հատակագծի․ այն նախագծվել է ճարտարապետ Ալեքսանդր Թամանյանի կողմից 1924 թվականին: 2003 թվականին հրապարակում անցկացվել են պեղումներ և կազմակերպվել վերակառուցումներ: Խորհրդային առաջնորդ Վլադիմիր Լենինի յոթ մետրանոց արձանը հրապարակում կանգնեցվել է Սերգեյ Մերկուրովի կողմից 1940 թվականի նոյեմբերի 24-ին։ Արձանը պատվանդանից հանվել է 1991 թվականի ապրիլի 13-ին՝ Խորհրդային Միության պաշտոնական փլուզման նախօրեին։ Ներկայում արձանը գտնվում է Ազգային պատկերասրահի բակում։ Պատվանդանը հրապարակում մնացել է մինչև 1996 թվականը, ինչից հետո ապամոնտաժվել է։ 2001 թվականի վերջին, խաչն ապամոնտաժվել էր:  2004 թվականի փետրվարին դատարկ տեղում դրվել է հեռուստատեսային էկրան, որով ցուցադրվել են ապրանքների և կազմակերպությունների գովազդներ։ Էկրանը հանվել է 2006 թվականին: Մի ամբողջ տարի երգող շատրվանները չեն աշխատել և կրկին բացվել են 2007 թվականի սեպտեմբերին։ Շատրվանների նորացման համար ծախսվել է շուրջ 1,4 միլիոն եվրո։


Ամեն տարի, սկսած 1950 թվականի դեկտեմբերից, ձմեռային տոներից առաջ հրապարակում տեղադրվում է տոնածառ։

Ցայտաղբյուրը տեղակայված է թանգարանի շենքի մոտ։ Այն բաղկացած է յոթ ոչ մեծ ցայտաղբյուրներից, այդ պատճառով էլ կոչվում է Յոթ աղբյուր։ Ցայտաղբյուրը տեղադրվել է 1965 թվականին և վերանորոգվել 2010 թվականին: 

Բնապահպանական բաց նախագծերի ամփոփում

Ճամփորդությամբ ուսուցումն ու բնապահպանական բաց նախագծերը

Լուսանկարը՝ Անուշ Թադևոսյանի
© Սեբաստացի TV 2019

Wednesday, April 10, 2019

Նիկոլ Փաշինյանի Նորագավիթի ավտոմաքսատուն այցի հետևանքները։

Ապրիլի 9ին ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը այցելել էր Նորագավիթի ավտոմաքսատուն։ Այցի ժամանակ կեղտոտված և պատի տակ դրված դրոշի պատճառով Նիկոլ Փաշինյանը պահանջել էր աշխատատակիցներից մեկին ազատման դիմում գրել։ Ապրիլի 10ին Նիկոլ Փաշինյանը զրուցեց լրագրողների հետ և այն հարցին, թե արդյոք շարունակում է պնդել, որ կեղտոտված դրոշի պատճառով ՊԵԿ աշխատակիցը պետք է աշխատանքից ազատման դիմում գրի, նա պատասխանեց՝ Ես մի բանը մի անգամ եմ ասում։ Լրագրողի մյուս հարցին, թե  իրավական առումով արդյոք դա ընդունելի է, վարչապետը արձագանքեց․ «Եթե որեւէ մեկը գտնում է, որ ՀՀ վարչապետը չի կարող պաշտպանել ՀՀ դրոշը, ուրեմն մեր պատկերացումները պետության մասին տարբեր են»։

Աղբյուրը՝ https://news.am/arm/news/506380.html

Monday, April 8, 2019

Դանիել Վարուժանի մասին

  1. Փաստեր հեղինակի կյանքից
Դանիել Վարուժանը՝ 20րդ դարի արևմտահայ բանաստեղծ է, ծնվել է   Արևմտյան Հայաստանի Սեբաստիա նահանգի Բրգնիկ գյուղում 1884 թվականի ապրիլի 20ին։ Սովորում էր գյուղի վարժարանում, իսկ 1896 թվականից ուսումը շարունակում է Պոլսում։ Պոլիսը երեխայի վրա ծանր տպավորություն է թողնում։ Նա տեսնում է սուլթան Համիդի կազմակերպած ջարդի հետքերը։ Այդ օրերի հալածյալներից էր նաև բանաստեղծի պանդուխտ հայրը, որին հարազատները երկար ժամանակ որոնում և վերջապես գտնում են բանտում՝ շղթաների մեջ։ 1902 թվականին Վարուժանը տեղափոխվում է Վենետիկի Մուրադ-Ռաֆայելյան դպրոցը։ Բանաստեղծին գերում են Վերածնության շրջանի նկարչությունն ու քանդակագործությունը Նա ընթերցում է նշանավոր գրողների երկերը, հատկապես տարվում է Լև Տոլստոյի և Ժան-Ժակ Ռուսոյի գաղափարներով։ Վարուժանն առանձին սիրով ուսումնասիրում է Հայաստանի պատմությունը, հայ հին ու նոր գրականությունը։ Վենետիկում գրում է իր առաջին բանաստեղծությունները պանդուխտների կյանքի և 1896 թ. ջարդերի մասին։  Նա 1905 թ. մեկնում է Բելգիա և ընդունվում Գենտի համալսարանը։ Ուսանողական տարիները էական դեր են խաղում. նա սովորում է հասարակական և քաղաքական գիտություններ, ուսումնասիրում գրականություն և սոցիալական ուսմունքներ։ Ստանալով բարձրագույն կրթություն՝ բանաստեղծը 1909-ին վերադառնում է ծննդավայր։ Սեբաստիայի Արամյան վարժարանում երկու տարի ուսուցչություն է անում, 1911 թվականին տեղափոխվում է Եվդոկիայի ազգային ճեմարան։ 1912 թվականին Վարուժանը հրավիրվում է Պոլսի Բերայի Ս. Գրիգոր Լուսավորիչ վարժարան՝ տեսչի պաշտոնով։
Այս տարիներին Վարուժանի բանաստեղծությունները լայն ճանաչման են արժանանում։ Տասը տարվա ընթացքում բանաստեղծը գրել է չորս գիրք՝ «Սարսուռներ» (1906), «Ցեղին սիրտը» (1909), «Հեթանոս երգեր» (1912) և «Հացին երգը» (1921, հետմահու)։ Գրել է նաև նոթեր, հոդվածներ, կատարում է թարգմանություններ։ 1915 ապրիլի 24-ին Վարուժանը եղել է  մտավորականների ու հասարակական գործիչների հետ։ Նրանք ձերբակալվել են թրքական ոստիկանության կողմից։ Նա շատերի հետ աքսորվել է Չանղըրը, որտեղ մնացել է կալանավոր։ Օգոստոսի 26ին 1915 թ., որպես թե տեղափոխվելով Չանղըրըից Այաշ, ճանապարհին նա դաժանորեն սպանվում է կազմակերպված դավադրությամբ՝ բանաստեղծ Ռուբեն Սևակի և երեք այլ աքսորականների հետ։
1958 թ. փետրվարի 8-ին Գենտում տեղի ունեցավ Վարուժանին նվիրված երեկո։ Փետրվարի 9-ին համալսարանի մատենադարանի մեծ սրահում ամրացվեց հուշատախտակ՝ Վարուժանի դիմաքանդակով և հայերեն, ֆրանսերեն, ֆլամանդերեն արձանագրությամբ։ Դիմաքանդակի վրա նշվել են բանաստեղծի հետևյալ խոսքերը՝ 

ի՜նչ փոյթ կեանքը մեռնող,
երբոր երազը կ՚ապրի, 
երբոր երազն անմահ է։

Monday, April 1, 2019

Նախագծային շաբաթ. Արևելյան պոեզիա, արևելյան մշակույթ.

Ուղղությունները.
Ուղղությունների ընտրություն, ուսումնասիրում։ Առաջին տպավորությունների հաղորդում։
Ես ուսումնասիրեցի բոլոր ուղղությունները, բայց ամենից շատ ինձ դուր եկավ Պարսկական ժամանակակից պոեզիան։ Այն ինձ դուր եկավ իր պարզ, բայց միևնույն ժամանակ ճիշտ և մտածելու տեղիք տվող խոսքերով։ Ինձ դուր եկավ Սառե Դասթառանի այս խոսքերը՝ «Քեզնից հետոյի մենությունը քեզնից առաջվա մենությունը չէ…»։ Համամիտ եմ մտքի հետ։ Երբ քեզ հարազատ մարդը լքում է քեզ, դու զգում ես նրա բացակայությունը, երևում է նրա տեղը։ Քո հոգու մեջ մի անկյուն բաց է մնում։ Նրա խորհուրդները, ինքն ամբողջովին՝ էլ չեն լինում։ Իսկ, երբ նրան չես ճանաչել, նրա բացակայությունը չես զգում, չես զգում, որ քո միակը չկա, կողքիդ չէ։։ Նրան ճանաչելուց հետո, նրանից հետոյի մենությունը, ցավոտ մենություն է։

Wednesday, March 20, 2019

Էկոդաս Թբիլիսիում ամենամյա 7-րդ նախագիծ

Մեր լուսանկարչության խմբով, Երևան 2800 նախագծի շրջանակում ուսումնասիրում ենք Երևանը: Քայլում ենք փողոցից փողոց, բակից բակ, լինում ենք այնպիսի վայրերում, որոնց մասին անգամ չեք էլ լսել, կամ չեք էլ հիշում, որ Երևանում այդպիսի վայրեր կան:Մենք փորձել ենք բացահայտել այն վայրերը որոնք լքված են ու անտեսված, բայց նաև չենք մոռացել այն վայրերը որոնց մասին սխալ տպավորություն է ձևավորված:

Sunday, March 10, 2019

Կարդում ենք Չարենց


Չարենցի գարունը

Չարենցի «Գիտե՞ք, որ գարուն է արդեն» տրիոլետը ինձ համար ամեն տարի կարդալու ու նույն հույզերը ապրելու բանաստեղծություն է: Գարունը լույսի, արևի, ջերմության, նոր երազների ու հույսերի եղանակն է: Ցուրտ ու մռյալ ձմեռվանից հետո գալիս է Թումանյանի ասած գիժ ամիսը՝ մարտը, այդժամ կարծես բոլորի սրտերը առնում են բարություն ու սիրով են լցվում միմյանց հանդեպ: Մարդկանց ուրախությունն ու փողոցի ձայները Չարենցին հիշեցնում են գարունը, համենայն դեպս նա գարունն այդպես է նկարագրում, և մի՞թե ճիշտ չէ դա: Գարունը իր հետ ծաղիկներ է բերում, բերում է արևի է՛լ ավելի տաքությունը, բերում է աշխատասիրություն, քանի որ, ըստ իս, մարդու աշխատասեր լինելու համար ամեն ինչը կարևոր է, իսկ գարունը, պայծառ, հանգիստ ու գունավոր եղանակ է նոր գործեր սկսելու համար: Ինչպես Չարենցն է ասում, բոլորը թափվել են փողոց, այո, հենց թափվել, որովհետև կյանքը շատ կարճ է գարնանը տանը նստելու համար: Գնացեք փողոց ու թափառեք գարնան արևի տակ:

Tuesday, March 5, 2019

Չարենց

 Եղիշե Չարենց, Եղիշե Սողոմոնյան: Թե ինչու է նա Չարենց, կան մի քանի բացատրություններ, ըստ իր ամենամոտիկ ընկերուհու-սիրեցիալի՝ Կարինե Քոթանջյանի, Եղիշեն մանկուց չար է եղել և դրա համար էլ նրան ասել են Չարենց: Շուտով Չարենցն ինքն իր բացատրությունն է տվել՝ «աշխարհում բարու դիմակի տակ շատ հաճախ չարն է թաքնված, ես էլ իմ հոգու բարի բովանդակությանը, այսպես ասած, չար անուն եմ տվել»։ Արդեն 1921 թվականին Չարենց անունը դառնում է նրա համար նաև քաղաքացիական ազգանուն: Ծնվել է 1897 թվականին կարսում: Հայրը՝ գորգավաճառ Աբգար Սողոմոնյանը և մայրը ՝ Թեղկի Միրզայանը, Պարսկաստանի Մակու քաղաքից գաղթել էին Կարս: Սովորել է Կարսի ռեալական ուսումննարանում, բայց  ուսման վարձը վճարել չկարողանալու պատճառով հեռացվել է:20 տարեկանում ամուսնացած է եղել:


 1926 թվականի սեպտեմբերի 5-ին նա ձերբակալվում և հայտնվում է Երևանի ուղղիչ տանը։ Այդ արկածից որպես հիշատակ մնում է «Երևանի ուղղիչ տնից» հուշակնարկը։ 1927 թվականին մահանում է Չարենցի կինը։ Նախքան կնոջ մահը Աբովյան փողոցում հոգեկան անհավասարակշիռ կացության մեջ Չարենցը ատրճանակով կրակում և վիրավորում է Մարիաննա Այվազյան անունով մի գեղեցկուհու, որի հանդեպ նախապես ունեցել էր բուռն զգացմունքներ։ Բարեբախտաբար, Չարենցը վրիպում է և սոսկ թեթև քերծվածք պատճառում այդ աղջկան, որը կոմպոզիտոր Արտեմի Այվազյանի քույրն էր։

Կարդում ենք Տերյան

 Ձմռան գիշեր 

Կարդալով Մեծարենց

Մեծարենցը սիմվոլների միջոցով շատ պատկերավոր նկարագրել է մեր կյանքը,  երազանքներն ու նպատակները հավաքել է մի տեղ և դրանք անվանել նավակներ: Մենք բոլորս էլ սպասում ենք մեր կյանքի նավակներին, որոնք լի են երազանքներով, լավ մարդկանցով ու ամենակարևորը, սպասում ենք՝ հույս ունենալով, որ դրանց մեջ կլինի լավ ապագա:

Wednesday, February 27, 2019

Դիմացինին երջանկացնելու մասին

Քայլեր անելիս ոչ մեկ երբեք չի մտածի, թե այդ քայլից ինչ կզգա դիմացինը: Հաճախ իրենց փորքիկ մի քայլով այնքա՜ ն են երջանկացնում դիմացինին, որ անգամ հենց իրենք չեն կարող պատկերացնել,թե որքան: Փոքրիկ քայլերը ամենանուրբ ու ամենազգույշ քայլերը... Նրանք անում են դա առանց մտածելու, առանց պատկերացնելու, թե ինչ են տալիս դիմացինին... բայց անում եմ: Անում են, որովհետև այդպես է ճիշտ: Կյանքում  ամեն մեկի համար պետք է լինի այդպիսի մեկը, ով թեկուզ առանց գիտակցելու կերջանկանկացնի իրեն, բայց երբեք առանց գիտակցելու չի կոտրի ու չի ցավացնի: 

Tuesday, February 26, 2019

Պյութագորասի մասին

Պյութագորասը լինելով մաթեմատիկոս և փիլիսոփա, հավատում էր, որ ամեն ինչ կապված է մաթեմատիկայի հետ և կարծում էր, որ ամեն ինչ կարող էր կանխագուշակվել: 

Monday, February 25, 2019

Սպանվել է հայտնի «Հունաստանի Կարենը»




















Ջրվեժում Փետրվարի 24ին սպանվել է 29ամյա Կարեն Խնուսյանը։ Նա նաև հայտնի էր որպես «Հունաստանի Կարեն»։

Տերյանական պոեզյայից ոգեշնչված

Տերյանը շատ է գրել: Սիրուն է գրել: Հոգի է դրել ամեն մտքի, ամեն տողի և ընդհանուր բանաստեղծության մեջ: Գրել է այն, ինչը շատերի հետ է պատահում, այն, ինչը իրեն ու մարդկանց բնորոշ է: Գրել է մենակության, կամ էլ Աշնան երանգների մասին: «Ձմռան գիշեր» ստեղծագործության մեջ ես գտա ինձ: Կարծես թե դա ես եմ գրել: Լրիվ իմ մտքերն են: Ըտս իս՝ Տերյանը բանաստեղծության մեջ պատկերել է գերհոգնածությունը: Կարծում եմ, մարդուն դուր է գալիս մենակությունը, լռությունն ու փողոցը այն ժամանակ, երբ նա հոգնած է: Այդ իրավիճակում նա միայն ուզում է, որ իր մտքում լինի լռություն և մի պահ ոչինչի մասին չմատծի: Տերյանը այդ միտքը շատ լավ է ձևակերպել՝ Կես գիշերն անցավ... Ես տուն չեմ գնում. Երկար, անդադար մայթերն եմ մաշում. Շրջում եմ անվերջ, երբեք չեմ հոգնում, Ոչինչ չեմ հիշում, ոչինչ չեմ հիշում...:  Հոգնածության ժամանակ ու կյանքիդ խառը փուլում կոկորդդ սկսում է չորանալ ու ակամայից, առանց հասկանալու, թե ինչպես, սկսում ես լաց լինել: Բոլորի կյանքում այդպիսի դեպքեր լինում են: Առանց հասկանալու, առանց որևիցե պատճառի արցունքներդ սկսում են կաթել աչքերիցդ և զգում ես, որ քո մեջ այդ պահին եռում է մենակությունն ու մտքերիդ լռությունը: Տերյանն ասում է՝ Ինձ համար չկա այսօր ու երեկ... Այո, այդ պահին դու չես գիտակցում ոչ մի բան, ժամը, ամիսը կամ էլ օրը, չէ՞, որ այդ պահին քո մեջ միայն մենակություն է և հոգուդ ու մտքերիդ լռությունը: Հոգիդ ու միտքդ... Այդ ամենի մեղավորը նրանք են: Միթե՞ միտքը չէ ամեն օր մտածում այնպիսի բաներ, որը իրականության հետ չի համապատասխանում և ներշնչում է, որ դա իրականություն է ու մենք տխրում ենք: Մեղավորը միտքն է: Միտքն է, որ խառնում է ամեն ինչ իրար, տակն ու վրա է անում ամեն բան: Միտքը մեղավոր է, որ մտածում է: Բացի ճիշտ ու հետաքրքիր մտքերից նա նաև տալիս է սխալն ու վատը: Տերյանի բանաստեղծությունն ինձ տվեց այս մտքերն ու ապրումները: Եթե դուք այն կարդալիս հասկանաք լրիվ այլ բան, ձեր մտքերը ձեզ տանեն լրիվ ուրիշ կողմ ու ձեր առջև հայտնվեն ուրիշ պատկերներ, դա նորմալ է, մենք տարբեր ենք, մենք նույն տեսքն ունենք, բայց մենք բոլորս տարբեր ենք ներսից ու տարբեր են մեր մտքերը: Տերյանը ինձ մտածելու առիթ տվեց, մտածելու իմ, իմ կյանքի, իմ զգացմունքների մասին: Ստեղծագործությունը կարդալիս հիշեցի ինձ, երբ մենակ եմ, լուռ ու անձայն սենյակում: 

Կարդում եմ «Ձմռան գիշեր» բանաստեղծությունը

Thursday, February 21, 2019

Եղիր այն փոփոխությունը, որը ցանակնում ես տեսնել աշխարհում

Ու դա իրոք այդպես է: Ի՞նչ է աշխարհը, աշխարհը մարդիկ են, կենդանիները, բույսերն ու իրերը: Այսինքն, աշխարհի մի մասը կազմում ենք մենք՝ մարդ արարածներս, և մի՞թե ճիշտ չէ այն, որ, երբ դու ցանկանում ես կամ ձգտում ես ինչ որ փոփոխության, դու անում ես դա, ինչ էլ, որ ասի աշխարհը` մարդիկ: Դրանից հետո լինում է այն, որ դու ինքդ քեզ զոհաբերում ես, ինքդ ես դառնում այդ փոփոխությունը, որը ցանկանում ես տեսնել աշխարհում: Եթե աշխարհում ուզում եք փոխել մի բան, պետք է դուք օրինակ լինեք մնացածի համար: Երբ ծնողները դաստիարակում են երեխային, ամենալավ ձևը դա անելու` օրինակ ծառայելն է: Ոչ թե աշխարահում է պետք փոխել ինչ-որ բան, այլ մարդկանց ներսում, քանի որ ինչպես նշեցի, աշխարհը մարդիկ են:

Tuesday, February 19, 2019

504 words

vapor-գոլորշի
eliminate-վերացնել
villain-չարագործ
dense-խիտ
utilize-կիրառել

Զբոսաշրջության ոլորտը կառավարության ծրագրում













Կառավարության ծրագրի զբոսաշրջության ոլորտն եմ ուսումնասիրում ու փորձում եմ իմ օգնությունը ցույց տալ: «Ինչը» կա ծրագրում, «ինչպեսը» կարծում եմ մենք պետք է ասենք, կամ հարց տանք, որ ծրագիրը դառնա կենդանի ու իրագործելի: Սկսեմ բոլոր կետերով անցնել հերթականությամբ:

Monday, February 18, 2019

Թումանյան 150

Փետրվարի 19ին Հովհաննես Թումանյանի ծննդյան օրն է, նա կդառնար 150 տարեկան:


Երբ սիրուն չի հասնում ոչինչ

Հիմա բացվում են այդտեղ վարդեր
Ու վարդերի մեջ դու, հրե վարդ,
Չենք հանդիպի մենք արդեն, Նվարդ,
Թեև բացվում են այստեղ վարդեր։
Օ, եղիր խնդուն, որպես թիթեռ,
Ու թող հրահրի հուրդ կախարդ.
Հիմա բացվում են այդտեղ վարդեր
Եվ դու՝ վարդերում վարդերի վարդ։



Տրիոլետը սիրուն վերջին անգամ տեսնելու մասին է: Սիրո ուժից է, որ Նվարդը Տերյանի համար միշտ կմնա վարդերի մեջ մի ուրիշ՝ յուրահատուկ վարդ, այնպես, ինչպես մարդկանց մեջ է։

Monday, February 11, 2019

Արժանապատվություն թե՞ պատվախնդրություն

Չեմ կարծում, որ այս երկուսը իրար հետ շատ մեծ կապ ունեն: Երկուսն էլ տարբեր բաներ են, բայց ինձ, եթե ասեին՝ ընտրիր մեկը, ես կընտրեի արժանապատվությունը: Ինձ համար միշտ առաջնային է եղել իմ կարծիքը իմ մասին, իմ ինքնասիրությունն ու ինքնագնահատականը: Կարծում եմ` կան մարդիկ, որոնց ավելի հաճելի է ուրիշներին դուր գալը, քան թե ինքն իրեն: Իհարկե, ես էլ եմ դա արժևորում, բայց ինձ համար ուրիշի մոտ բարձր լինելը կհավասարվի զրոյի, եթե ես ինձ համար լինեմ ոչինչ: «Անուշ» պոեմի հերոս` Մոսիի քայլը կարելի է ընդունել և՛ որպես արժանապատվություն, և՛ որպես պատվախնդրություն: Մոսին գյուղի առջև խայտառակված լինելու պատճառով է սպանել Սարոյին՝ իր պատիվը նորից վերականգնելու համար: Նաև գնաց այդ քայլին, արժանապատվությունից ելնելով, քանի որ նա վիրավորվել էր Սարոյից:

Կյանքը շատ բարդ է ինքնուրույն կառավարելու և թացը չորից տարբերելու համար, այդ պատճառով էլ ես անիմաստ եմ համարում ապրելը, քանի որ մահանում ենք՝ երբեք չիմանալով՝ արդյոք ինչ արել ենք, ճի՞շտ ենք արել, և ո՞րն էր ճիշտը:

Thursday, February 7, 2019

ԸՆտրությամբ դասընթաց

Հայոց լեզու քերականություն 

Դասընկերներով անակնկալ մի որոշում կայացրինք՝ արշավ կազմակերպել դեպի Մայմեխի կատարը և ամրացնել հայոց եռագույնը. Ակնթարթորեն ընդունված որոշումը բոլորիս ոգևորեց

Tuesday, February 5, 2019

Ուսումնական 3-րդ շրջան 2019

  • Դասացուցակ
  • Ժամատախտակ
  • Ֆիզկուլտուրա- Թենիս 
  • Ընտրություն-խորացված անգլերեն, քերականություն, լուսանկարչություն 

Monday, February 4, 2019

Վախը հիանալի զգացողություն է

Նանորն ասում է , որ վախը հիանալի զգացողություն է

Ես համաձայն եմ, որ մարդուն վախը պետք է ։ Վախը մարդուն սթափ է պահում, բայց նաև կարող է լինել հակառակը։ Օրինակ՝ ես, երբ վախենում եմ մարդկանց կարծիքներից, ես սկսում եմ անել այն՝ ինչ իրենց է դուր գալիս և ես վախի պատճառով չեմ անում այն՝ ինչ ես եմ ուզում։ Վախը մարդուն կարող է դարձնել տկար, օրինակ՝  նա կսկսի վախենալ իր շուրջը գտնվող ամեն մի մանրուքից և իր կյանքում չի կարողանա քայլել հստակ։ 

Monday, January 21, 2019

Սեփական մազերը՝ վրձին

Դավիթ Մինասյանը հայ քանդակագործ Յուրի Մինասյանի որդին է: Նա ծնվել է 1974թ. Թբիլիսիում,  հոր որոշմամբ տեղափոխվել են Հայաստան: Դավիթը նույնպես ընտրել է հոր ճանապարհը: Այն հարցին, թե նա ուրիշ ճանապարհով չի ցանկացել գնալ,  պատասխանում է, որ  նման հարց չի առաջացել, այդպես ստացվել է, փոքր հասակում գնացել է նկարչության, 8-րդ դասարանից տեղափոխվել է Փանոս Թերլեմեզյանի անվան գեղարվեստի ուսումնարան, այնուհետև գեղարվեստի ինստիտուտ: Բացի քանդակագործությունից նա նաև սիրել է մաթեմատիկան, հատկապես երկրաչափությունը։ Նա ասում է, որ երկրաչափությունը իրենն էր, բայց ստացվեց այնպես, որ  շարունակեց իր ճանապարհը քանդակագործությամբ: Եղել է ժամանակ, երբ Դավիթի ծնողները դեմ են եղել, որ նա զբաղվի նկարչությամբ, քանի որ շատ էր տարվում դրանով: Անգամ վրձինները թաքցրել են նրանից, և նա իր սեփական մազերով պատրաստել է վրձին: Նա հպարտ  և ուրախ է, որ գնացել է իր հոր հետքերով: Դավիթին դասավանդել է հենց իր հայրը՝ Յուրի Մինասյանը: Ասում է՝ և՛ դժվար է եղել նրա ուսանուղը լինել, և՛ հեշտ, բայց հայրիկին երբեք խաբել չի կարողացել: 1995թ-ից մասնկացել է ցուցահանդեսների, արժանացել մի շարք մրցանակների, պատվոգրերիԴավիթը 1996 թվականից աշխատում է Երևանի Համազգային թատրոնում՝ որպես գլխավոր նկարիչ: Այդ տարիներին նա սկսեց զբաղվել նաև բեմանկարչությամբ: Հարցին, թե իրեն որն է ավելի հոգեհարազատ՝ բեմանկարչությունը, թե քանդակագործությունը, նա պատասխանում է, որ տարբերությունն այն է, որ բեմանկարչություն անելիս հաճույք է ստանում ընթացքից, իսկ քանդակելիս հաճույք է ստանում արդյունքից, կամ էլ չի ստանում: Ժողովրդի կողմից ամենասիրված քանդակներն են՝ «Տղամարդիկ», «Ամրագրիր քո ապագան»: Սրանք գտնվում են Երևանում, բայց նա նաև ունի քանդակներ, որոնք գտնվում են Երևանից դուրս՝ Հայաստանի տարբեր վայրերում՝ Սոս Սարգսյանի արձանը՝ Ստեփանավանում, Լեոնիդ Ենգիբարյանի արձանը Ծաղկաձորում և այլն: 2007 և 2011թվականներին որպես «Տարվա լավագույն բեմանկարիչ» արժանացել է «Արտավազդ» մրցանակի: Դավիթը ամուսնացած է և ունի երկու երեխա: Նա ցանկություն ունի, որ իր երեխաները ծանոթանան քանդակի, նկարչության աշխարհին, բայց չի ուզում, որ  ստիպելով իր երեխաները շարունակեն իր գործը: Կան թատրոններ և ռեժիսորներ, որոնց հետ Դավիթը կցանկանար աշխատել, բայց նրանց անունը հարցազրույցների ժամանակ չի նշում։

Ճամփորդությամբ ուսուցում

 Հայաստանում ռեկրեացիոն ռեսուրսների զարգացման նախադրյալներն ու հեռանկարները: Ըստ իս, Հայաստանը ավելի շատ հարուստ է բնածին ռեկրեացիոն ռես...